Historie

Herinneringen aan 45 jaar Watersport Vereniging Eijsden

“Alleen voor Eijsdenaren! ” zei de man op de steiger toen Thieu van Mulken hem in 1981 vroeg of hij lid kon worden van de watersportvereniging Eijsden. Aangezien die man (het toenmalige lid Jean Veugen uit Maastricht) zelf ook geen Eijsdenaar was, liet hij de behandeling van die vraag liever over aan de toenmalige voorzitter Theo van Werkhoven en havenmeester André Elzinga.

Bovenstaand verhaal schreef Thieu voor de jubileumuitgave van het Geuzenblad ter gelegenheid van het 12,5 jarig bestaan. Thieu werd natuurlijk lid en heeft zich naast zijn zorg voor zijn boot al heel veel jaren bemoeid met de zorg voor de planten en bomen rond het clubgebouw. Eijsdenaren hadden in die begintijd inderdaad voorrang, dat stond zelfs in het huishoudelijk reglement.

In de loop der jaren is er veel veranderd en is de W.V.E. groter gegroeid. De leden komen nu uit alle windhoeken van de provincie en de materialen waarover we nu kunnen beschikken zijn van een veel betere kwaliteit dan in 1978.

Het is 1977 als er een discussie ontstaat tussen een aantal Eijsdenaren over de manier waarop zij beter gebruik zouden kunnen maken van de Maas en de plas die door het uitbaggeren steeds dichter bij Eijsden komt te liggen.

De oprichting

Op 19 januari 1978 wordt de Watersportvereniging Eijsden opgericht en drie dagen later is er een vergadering waarin belangstellenden kunnen horen wat WVE is én wat het in de toekomst wilt gaan worden. Na die avond is er een lijst van 50 aspirant leden!

De jonge vereniging gaat op zoek naar een ligplaats voor de steiger. Op de plas mag dat nog niet van Rijkswaterstaat en door de  voortschrijdende baggerwerkzaamheden kan dat helaas ook nog niet. Wel staat RWS toe dat WVE een “tijdelijke” ligplaats inneemt in de oude arm van de Maas bij Eijsden.

Er wordt geld geleend ( Fl.1000.-) voor de aanschaf van een gebruikte steiger. Deze steiger, bestaande uit een houten frame met loopplanken, drijvend op metalen vaten, wordt naar Eijsden vervoerd en daar afgemeerd op de plek waar WVE nog altijd haar onderkomen heeft. De palen worden door de leden zelf in de grond geheid. Ook in die tijd was er dus werk genoeg voor doe-dagen.  🙂

                        Steigerbouw 1978

 Feest!

Op 18 juni 1978 is het feest. De steiger wordt officieel in gebruik gesteld door Burgemeester Wijnands van Eijsden en de vereniging is nu echt gestart!

In de daarop volgende jaren groeit de vereniging. De boten worden groter en de steiger moet worden uitgebreid. Het aantal doe-dagen dus ook. De behoefte aan een eigen “home”, waar de leden elkaar na het varen kunnen ontmoeten, groeit mee.

Wanneer de financiën het dan toelaten wordt er een oude kantoorboot van Rijkswaterstaat gekocht. Na veel timmerwerk wordt deze op 22 juni 1980 door burgemeester Wijnands gedoopt met de naam “ESPEDE”, de oude naam voor “Eijsden”.

Espede

Hoogwater

De strijd met hoogwater in de winter en het voorjaar, de kracht van de stroom als het water over de strekdam komt, het vuil dat zich dan tussen de steigers en de boten ophoopt, heeft een belangrijke invloed op de houdbaarheid van die eerste steigers.

Ieder jaar weer moeten de steigers op de kant gehaald worden voor reparatie, vervanging van planken en vervanging van stalen drijvers.

Tijd dus voor de aanschaf van een nieuwe steiger die beter bestand is tegen de krachten van het water.

Het werd de mooiste steiger in het Limburg van die jaren. De leden stonden bij de Enci in de rij om een paar bouten aan te draaien van de drijvers die onder de steigerdelen moesten worden geschroefd.

Met de kraan van de Enci werden ze in het water gehesen en met eigen boten werden ze daarop over de Maas naar Eijsden gesleept en daar bevestigd aan dikke palen die door een heus heibedrijf in de grond waren gestampt. Nooit meer losse steigers omdat de palen te kort waren. Veel minder onderhoudswerk, meer tijd voor andere leuke dingen. Er kwam ook een nieuwe oploop. De tocht van de Enci naar Eijsden over de weg vergeet ik nooit meer. Stuurmans Kunst met een hele grote “K”. En John Gottwalt zorgde met zijn kraan dat de brug perfect op zijn plaats kwam.

3 x jarig in het jaar…

Ook de voorschriften veranderden. Voor het schenken van een eenvoudig pilsje of een kopje koffie op zaterdag- en zondagmiddag was ineens een heuse vergunning nodig. Ook de inrichting van het clubschip moest aan de ambtelijke eisen van het ministerie gaan voldoen. Dat betekende opnieuw verbouwen van de Tjalk “ESPEDE”.

Twee aparte toiletten voor “Dames” en “Heren”. Geen directe lozing meer op het oppervlaktewater, maar een grote tank onder in het schip die regelmatig door de boer werd leeggezogen.

En aanleg van waterleiding, elektra en telefoon. Tenslotte de frustratie dat de ambtenarij met steeds meer nieuwe voorschriften kwam die niet meer te realiseren waren op de bestaande Tjalk. Want hoe maak je zo’n schip langer en breder om een groter vloeroppervlak te krijgen?

Het aanbrengen van een ventilator voor de afzuiging lukte nog wel. Voor het verhogen van het plafond waren er geen mogelijkheden meer.
De Tjalk werd als kantine gesloten. Wel vierden we af en toe een verjaardag, dat mocht wel omdat het dan om een besloten feestje ging. Wonderlijk hoe vaak er iemand jarig was in die tijd.  😉

De voorschriften

 We wilden het toch volgens de voorschriften gaan doen. Er moest dus iets nieuws komen. Op het land waren geen mogelijkheden. Daarvoor kregen we geen toestemming. Bovendien lagen we nog steeds “tijdelijk” in de oude Maasarm. Jaarlijks moesten we vragen om verlenging van het contract met Domeinen. Dan maar een groter schip op het water….

Het werd de ‘Sirena’. Een winkelschip uit Wemeldingen in Zeeland, waarvan de eigenaar met pensioen wilde gaan.

Samen met John Maquet (de vroegere sleepbootkapitein die St. Nicolaas naar Maastricht bracht) werd het schip naar Maastricht gevaren waar het in het Maasdok eerst een opknapbeurt zou krijgen.

We hebben het geweten! Ondanks de positieve adviezen van betrouwbare mensen, bleek het schip in een zeer slechte conditie.

Door een aantal leden onder leiding van Jo Brandts uit Eijsden, werd het onderwaterschip gedubbeld. De afbouw vond plaats in Eijsden.

Het noodlot sloeg opnieuw toe. Een combinatie van hoog water en vastgelopen geleidingen trokken het achterschip omlaag waardoor er water kon binnen stromen door een nog niet afgewerkt gat waardoor de kabels voor elektra, telefoon en waterleiding het schip binnen kwam. Op een zaterdagmorgen vonden wij de Sirena onder water.

De strijd met de verzekering en de voortschrijdende winter met opnieuw hoog water en strenge vorst trokken de opbouw van het schip los en vernielden alles wat we met veel moeite hadden opgebouwd.

Toch was er ook toen weer een enthousiaste groep mensen bereid om de handen uit de mouwen te steken om het schip boven water te krijgen. In samenwerking met de sluismeesters van Visé en Borgharen, de brandweerkorpsen van Eijsden en Maastricht en een duikploeg van de watersportvereniging uit Maasbracht, werd het schip leeg gepompt en gelicht.

De ravage die we aantroffen was enorm. Voor heel veel leden de nekslag voor de motivatie om met de Sirena door te gaan. Het schip werd verkocht en heeft nog jaren in het Bosscherveld in Maastricht gelegen.

Forellenvijver

Wat moesten we nu!? Het geld voor de nieuwe steigers en de Sirena hadden we geleend bij de gemeente. De pot was leeg. Met een slecht gevoel in de maag gingen we naar het gemeentehuis om de wethouder in te lichten en met hem te discussiëren over de vraag wat we nu nog aan mogelijk -heden hadden.

Ik was er zelf bij toen we naar het gemeentehuis gingen en ik zie nog de open monden van de andere bestuursleden (die van mijzelf kon ik uiteraard niet zien) toen de wethouder ons de vraag stelde: “Waarom bouwen jullie niet een clublokaal op het land?”.
Waren we gek geworden? Hadden we iets gemist?

Jawel, we hadden iets gemist. De gemeente mocht nu zelf beslissingen nemen over het inrichten van het terrein. Ik zal jullie niet te veel vermoeien met de problemen die er toen toch nog rezen. De gemeente wilde een gebouw in de vorm van een punt. Wij kwamen met offertes voor een grote houten directiekeet, die we zelf in elkaar konden zetten. Voor meer hadden we immers geen geld!

Een particulier wilde op onze plaats een forellenvijver aanleggen en de gemeente vond dat wij best bij hem gehuurd konden gaan zitten. Maar wij wilden ons eigen gebouw.

Gelukkig schoot de provincie ons te hulp. Onze ellende had volgens hen lang genoeg geduurd. De belangen van W.V.E. gingen boven die van de particulier. Daar konden zelfs de bezwaren van omwonenden niets meer aan veranderen.

Het clublokaal “de Spits”

Het gebouw op de wal kwam er dus. In de uitvoering zoals de gemeente die wilde. Ook de strijd om het vloerniveau 60 cm onder peil te houden, werd door ons gewonnen.

Het werd een hele klus, veel geregel, eindeloos telefoneren om voldoende vrijwilligers bij elkaar te krijgen voor de dingen die we zelf zouden doen maar ook veel plezier.

Want voor degenen die er toen al bij waren, weten jullie nog:

• Hoe diep dat gat in het weiland was toen daar 180 cm grond uit weg gegraven was?
• Hoeveel vrachtwagens stol er in dat gat gestort moesten worden voordat het vol was?
• Hoe we met eigen leden en met hulp van kraanmachinist Gottwalt de stalen spanten hebben gesteld?
• Hoe we probeerden Jurgen Jungblut in te halen terwijl hij de panlatten vastzette en wij de pannen legden?
• Hoeveel schroeven er ingedraaid moesten worden om de pannen vast te zetten op het dak?
• Van dat drama met de wandtegels?
• Van ……..

Genieten van een pilsje of kop koffie

Het waren best moeilijke tijden waarin de spanningen vaak hoog opliepen. Maar we hebben het gered. En toen het gebouw er eenmaal stond en er een beheerder aangewezen was, konden we vanuit ons eigen home en vanaf het terras, genieten van een pilsje of een kop koffie en van het uitzicht op onze haven. Maar wie herinnert zich niet de tijden van de jaarlijkse veilingen in het Philipsgebouw. De vakanties met de jeugd van WVE in Friesland waar we in de herfstvakantie logeerden in de jeugdherberg van Heeg en de Friese meren verkenden met gehuurde valken van Hoora. Koud dat het soms was, maar wat hebben we gelachen.

Verder is het 12,5 jarig jubileum een feest geworden om nooit te vergeten. Op de tweede dag een “land zonder grenzen”- spel waaraan bijna alle  watersportverenigingen uit de regio met heel veel enthousiasme meededen.

 Het Limburgs Landschap

Tenslotte waren er door de jaren heen de contacten met de overheden, gemeente, provincie, Rijkswaterstaat, milieuzaken en Domeinen. Een paar jaar geleden werd ons terrein ineens ingesloten in de landerijen van ‘Het Limburgs Landschap’. Er kwamen wildroosters en soms moeten we even wachten met wegrijden omdat er koeien of paarden op de weg staan. Ook de parkeerplaats is daardoor vaker het domein van wandelaars, fietsers en vissers, die hun stek aan de Maas opzoeken of WVE als uitgangspunt kiezen voor een mooie wandeling of fietstocht door het Limburgse land.

En waar vindt je nou een mooiere plek om te recreëren dan in de jachthaven van Eijsden. Vraag maar aan al die bootjes varende vakantiegangers die jaarlijks “een paar nachtjes WVE komen doen” om daarna geregeld terug komen.

Geschreven door Klaas Ruiter (Voormalig voorzitter W.V. Eijsden)

Vanaf 2013

In 2013 bestond onze vereniging alweer 35 jaar. Geen officiële feestdag die groots gevierd zou moeten worden, maar we willen daar toch wel even bij stilstaan. Er is veel gebeurd in die jaren. Kijk nog maar eens hierboven onder “Historie” en lees daar wat er geschreven werd voor het 25 jarig jubileum. We zouden onder aan die pagina zo maar de volgende tekst kunnen plakken:  Ook in die laatste tien jaren werd er veel beleefd!

Allereerst natuurlijk het 25-jarig jubileum zelf. Een grote tent op het terras. Prachtig weer. We zaten tot middernacht in ons hemd buiten.

“Ziesjoem” die ons verraste op echte zeemansliederen en ons op sleeptouw nam in een lange polonaise over het terrein. “Erwin van het Merritkoor” die binnen de kortste tijd de stemming op een hoogtepunt bracht. We hebben er nog lang over nagepraat.

Natuurlijk waren er ook “ups” en “downs”, Er waren uitdagingen met beheerders van de kantine, er moesten rechtszaken gevoerd worden om  issues met de gemeente te voorkomen, Er waren onenigheden binnen de vereniging zoals dat overal gebeurt. Tenslotte zijn het allemaal verschillende mensen met verschillende meningen en ideeën maar er werd ook weer hard gewerkt aan de vereniging.

We zagen dat het vertrouwen weer terug kwam. Dat de leden bereid waren hun schouders onder WVE te zetten. Hoe vaak horen we niet in gesprekken met aspirant-leden en passanten dat wij zo’n prachtige haven hebben.

Harmonie

En wat een rust geeft het dat de verantwoordelijkheden in het bestuur de laatste paar jaren beter verdeeld konden worden. Dat er mensen bijkwamen die bereid waren iets extra’s te doen. Dat ieder zijn eigen taak heeft en de vergaderingen in goede harmonie, maar ook kritisch ten opzichte van elkaar plaats vinden.

Dat we een grote groep nieuwe leden mochten ontvangen die zich pal achter de opvattingen van de verenging wil opstellen. Dat geeft de burger moed. Daarmee kunnen wij samen verder. Dat is een basis waarop wij ook nog komende uitdagingen aan zullen kunnen.

En dus toch een mooie kans om daarop terug te kijken als je meer dan 45 jaar bestaat.